Kamis, 17 Juli 2014

Ketaatan



Bacaan : Keluaran 19 : 1 -  20  |   Pujian : KJ 378
Nats: “… jika kamu sungguh-sungguh mendengarkan firmanKu dan berpegang pada perjanjianKu, maka kamu akan menjadi harta kesayanganKu sendiri…” [ayat 5]

Pada bulan ketiga setelah orang Israel dikeluarkan dari Mesir mereka tiba di padang gurun Sinai. Tempat ini diyakini sebagai tempat dimana Allah akan tampak dan bersabda kepada Musa. Menurut tradisi Yahudi hari itu ialah hari Pentakosta untuk merayakan diumumkannya hukum Taurat yang mempunyai pengaruh sangat penting dalam kehidupan bangsa Israel.
Sebagaimana burung rajawali menangkap anak-anaknya dengan sayapnya agar tak terjatuh ketika belajar terbang. Demikian juga Allah memperhatikan Israel dan menuntun mereka dari Mesir ke gurun Sinai. Hal ini menunjukkan kasih Allah kepada Israel yang seharusnya menjadi dasar dari ketaatan dan kewajiban perjanjian mereka kepadaNya. Perjanjian tersebut dilandaskan pada kenyataan berupa pembebasan dari Mesir yang telah diterima Israel karena iman. Kesinambungan umat Israel sebagai umat Allah tergantung kepada ketaatan mereka kepada Allah. Dalam hal ini Allah mengharapkan ketaatan mereka agar menjadi bangsa dan umat yang kudus, dan sebagai rasa syukur menanggapi kasih dan perhatianNya. Posisi tersebut dimaksudkan bukan hanya untuk kepentingannya bangsa Israel sendiri, tetapi Allah bermaksud orang-orang Israel dapat bertugas sebagai imam, untuk menyatakan keselamatan bagi dunia. Tujuan kehadiran Allah di gunung Sinai:
1. Menunjukkan kekudusan, kuasa dan kemahatinggian Allah
2. Membangkitkan iman kepada Allah dan menetapkan kuasa hambaNya Musa
3. Membimbing orang Israel untuk takut dan hormat kepada Allah
sehingga tidak berbuat dosa

Sebagai orang Kristen kebebasan itu juga diberikan kepada kita oleh Allah melalui Tuhan Yesus Kristus. Namun demikian kita jangan sampai mempergunakan kebebasan tersebut sebagai kesempatan untuk kehidupan dalam dosa melainkan untuk hidup kudus, bermakna bagi orang lain. Kesempatan masih terbuka, mari kita manfaatkan sebaik-baiknya. [Sri]
“Ketaatan mendatangkan hikmat dan mujizat yang luar biasa”

Rabu, 16 Juli 2014

Gusti Mberkahi Kanthi Luber



Waosan : Pangentasan 16 : 1 – 5,  9 – 15  |   Pamuji : KPK 181
Nats : Dene ing dina kaping nem, samangsa ngolah apa kang dikukup, iku bakal tikel lorone, tinimbang kang dikukup saben dinane… [ayat 5]

Ing salah satunggaling dusun Kristen kala rumiyin, menawi wonten warganing pasamuwan nyambut damel ing dinten Minggu, lajeng kapatrapan paukuman (arupi: ngempalaken semen, dendha arta, lsp). Perkawis punika sampun mboten katindakaken ing jaman samangke. Pramila kathah tiyang pitados tetep nyambut damel ing dinten Minggu.
Cacah jiwa manungsa ing donya punika saya mindhak kathah. Globalisasi mbekta kabudayan ingkang mboten sae ugi, kados dene budaya konsumtif, saingan, lsp. Punika ndadosaken manungsa sami berlomba mbudidaya kabetahaning gesang kanthi menghalalkan segala cara. Pokokipun kabetahan lan pepinginanipun saged kacekapan, malah menawi saged nggih lumuber. Tumindak punika mboten dipun sarengi kaliyan tindak-tanduk mbangun turut kaliyan Gustinipun. Manungsa ugi sami sumelang ing bab gesangipun, sandang lan pangan.
Bangsa Israel ugi ngedumel nalika lumampah medal saking Mesir wonten ing ara-ara samun. Kathah tiyang sami ajrih mboten saged nedha, keluwen. Sami ngedumel dhateng nabi Musa lan Rama Harun (ayat 3). Nanging Gusti mboten mendel kemawon. Gusti lajeng paring Manna (roti). Malah roti punika tikel kalih kagem dinten Sabbat (ayat 19). Punika nedahaken bilih Gusti badhe paring berkah kanthi luber dhateng tiyang pitados; mboten angsal ngèngèh. Mboten perlu sumelang ing bab gesang ing tembe. Gusti mesthi mberkahi lan berkah punika lumeber kagem manungsa ingkang pitados.
Manekawarni kawontenan lan kabudayan ingkang mboten sae ing jaman samangke mboten saged kita selaki, nanging tetep kedah kita adhepi. Nanging sampun ngatos punika ndadosaken kita sumelang. Gusti bakal mberkahi, mboten namung berkah ingkang limrah, ananging berkah ingkang lumuber. Gusti sampun nyawisaken sedaya kabetahan kita, lan ingkang dipun cawisaken menika lumuber. Kita namung kedah pitados lan mbangun turut dhateng ing Gusti. [Yono]
“Kapracayan kang mantep nyirnakke was sumelang.”

Senin, 14 Juli 2014

Arsip : Kespel 2014




Selengkapnya disini

Katuntun Dening Asta Kang Luhur



Waosan : Pangentasan (Keluaran) 14 : 5 -  28  | Pamuji : KPK 170 : 1 – 3
Nats : “Mangkono Pangeran Yehuwah anggone muguhake galihe sang Prabu Pringon, raja Mesir iku temah banjur nututi wong Israel, naging wong Israel lumaku terus katuntun dening asta kang luhur.” [ayat 8]

Tuntunan menika kabetahaken dening sedaya manungsa karana kadosa pundi kemawon kemampuanipun manungsa menika winates. Kados mekaten ingkang dipun alami dening bangsa Israel. Karana bangsa menika taksih dipun kuwaosi dening Bangsa Mesir kaliyan rajanipun Sang Prabu Pringon.
Pancen kawontenanipun mrihatosaken, ing wekdal bangsa Israel medal saking tanah Mesir. Lajeng sang raja Pringon “banjur ngrakit kretane sarta ngumpulake wadya balane, mbekta kreta pilihan mematus, malah sakehe kreta satanah Mesir kabeh, padha ditunggangi para panggedhening prajurit. Anadene wong Mesir lan sakehe jaran lan kretane Sang Prabu Pringon, prajurit jaranan lan wadya-balane, padha nututi wong Israel, anggone katututan nalika padha leren ana ing pinggir segara.” Nalika Sang Prabu Pringon sampun celak, tiyang Israel sumurup bilih bala tantra Mesir sami nututi. Temah tiyang Israel ajrih sanget lan asesambat wonten ing ngarsanipun Sang Yehuwah, mekaten aturipun dhateng nabi Musa: “Punapa amargi ing Mesir boten wonten kuburanipun, kula kok lajeng panjenengan bekta, supados sami pejah wonten ing pasamunan punika? Punapaa dene kula sami panjenengan damel makaten, panjenengan irit medal saking tanah Mesir? Kula rak sampun sami matur dhateng panjenengan wonten ing Mesir: kula mugi panjenengan kendelaken kemawon, kajengipun kula sami ngawula dhateng tiyang Mesir tinimbang kaliyan pejah wonten ing pasamunan punika.”
Saged dipun gambaraken sepinten bingung, ajrih lan geteripun bangsa Israel. Ing wingking sampun celak kaliyan Raja Pringon sesarengan wadya bala ingkang kathah dene ing ngajeng wonten segara. Kawontenanipun Israel sampun sanget kepepet, pramila sedaya sesarengan sami asesambat. Tumunten Nabi Musa ngandika: “Pangeran Yehuwah kang bakal nyarirani perang nyulihi kowe, dene kowe bakal padha meneng bae.” [Bpur]
“Pangeran Yehuwah mitulungi wong kang kepepet lan sesambat.”

Jumat, 11 Juli 2014

Selalu Mencari Kesalahan



Waosan : Matius 12 : 1 – 6  |  Pujian: KJ 467
Nats : “Atau tidakkah kamu baca dalam kitab Taurat, bahwa pada hari-hari Sabat, imam-imam melanggar hukum Sabat di dalam Bait Allah, namun tidak bersalah?…” [ayat 5]

Di sebuah Sekolah Luar Biasa (untuk siswa cacat mental) terjadi pertengkaran. Si A melaporkan kepada gurunya bahwa si B menggigit kupingnya sampai berdarah. Si Guru bertanya kepada si B: “Apakah benar kamu menggigit kuping si A?” Tetapi si B menjawab dengan mesam-mesem: “Ti…iii….dak!” Si A tetap ngotot bahwa si B telah menggigit kupingnya. Guru itu sekali lagi menanyakan kepada si B. Tetapi si B tetap saja menjawab: “Ti…ii…dak! O…o…rang di..ii..a se..se..en..diri ya..ng me…nggiii..git ku..u..pingnya.” Si guru bergumam dalam hatinya ‘dasar anak cacat, mana mungkin orang menggigit kupingnya sendiri.’
Demikianlah orang suka tidak sadar atau tidak mau mengakui kesalahannya, tetapi berusaha mencari kesalahan orang lain. Demikianlah sikap orang-orang Farisi dalam bacaan kita hari ini. Mereka selalu berusaha mencari kesalahan Yesus atau murid-muridNya. Sehingga, dalam cerita ini, ketika melihat murid-murid Yesus memetik gandum dan memakannya pada hari Sabbat, mereka spontan menyalahkan Yesus. Sikap mereka yang suka mencari kesalahan orang lain itu didorong juga oleh ketidaksukaan mereka terhadap Yesus. Sikap benci mereka membuat mereka memandang segala sesuatu yang dilakukan dan dikatakan oleh Yesus dan murid-muridNya selalu salah, tanpa menyadari bahwa golongan mereka sendiri juga melakukan kesalahan, bahkan kesalahan yang lebih besar.
Tuhan Yesus menyebut Daud dan para pengikutnya yang melakukan hal serupa di Bait Allah, bukan dalam rangka menyalahkan  Daud. Dia berusaha memahami orang lapar yang membutuhkan makanan. Tuhan Yesus juga tidak serta merta menyalahkan para Imam yang melanggar hukum Sabbat di Bait Allah.
Mari kita belajar, selalu ingat dan berlatih untuk tidak suka mencari kesalahan orang lain. Sebaliknya, mari berusaha selalu menyadari kesalahan kita sendiri. [ST]
“Pandanglah pelaku kesalahan bukan sebagai yang bersalah, tetapi sebagai yang bermasalah untuk dipahami dan ditolong!”

Kamis, 10 Juli 2014

Malu Bertanya Sesat di Gang Buntu



Waosan : Pangentasan (Keluaran)  3 : 13 – 20  |  Pamuji : KPK 62: 1,2
Nats : “…. Kados pundi wangsulan kawula?….” [ayat 13]

Wekdal Pambujanan Suci dhateng para sepuh ing Jumat Agung kepengker, rombongan Majelis sareng kaliyan priyantun ingkang boncengan. Saking margi ageng tiyang kala wau nyarengi rombongan. Sedaya sami pitaken sinten priyantun kala wau, ananging mboten wonten ingkang tepang. Wekdal mlebet gang tiyang kala wau ugi tumut. Pitakenanipun lajeng malih, “tamune sapa kuwi?” Nanging wekdal rombongan sampun dugi papan peladosan, tiyang menika mbalik karana marginipun buntu. “Oalah keblasuk tibake, wong samene akehe kok ora ana sing ditakoni”, celetuk salah satunggaling Majelis.
Nabi Musa miwiti timbalanipun ngayahi tanggel jawab ingkang awrat, nuntun bangsa medal saking satengah bangsa ingkang ageng, rosa lan digdaya. Nabi Musa ketingal ajrih. Piyambakipun ngrumaosi sanes satunggaling tiyang ingkang kendel lan pinter diplomasi. Kanthi sadhar dhiri karana rumaos  kebak kekirangan, Nabi Musa lajeng ngunjukaken kathah pitaken dhumateng Gusti. Mbok menawi wonten perkawis-perkawis ingkang dados sanggahanipun Prabu Prengon utawi saking Bangsa Israel piyambak. Bab ingkang dipun pitakenaken babagan sinten ingkang ngutus, punapa buktinipun menawi Musa minangka utusanipun Gusti Allah, lsp.
Cekaking cariyos, Nabi Musa nindakaken timbalanipun nuntun Bangsa Israel medal saking tanah Mesir kanthi tuntunanipun Gusti. Kanthi pitaken lan wanuh, ndadosaken Nabi Musa kendel lan mangertos punapa ingkang kedah dipun lampahi. Lampahipun bener lan pener.
Pitaken dhumateng Gusti. Punapa punika taksih dados cara kita menawi wonten perkawis ingkang karaos buntu? Gusti pancen kasebut ing pandonga-pandonga murih kersa mitulungi, paring jalan keluar lan ngiyataken. Nanging asring arahanipun mboten kadamel. Apuranen, dongakna, wenehna pipi tengenmu, tresnanana mungsuhmu, sabara. Punika arahanipun Gusti. Kisruh ing rumah tangga, kisruh ing pasamuwan pungkasanipun langkung asring karampungaken kanthi arahan pikiran lan otot. Antemen, walesen, satrunen. Wusananipun bulan (bubar jalan).
[PKS]

“Pitaken lan manut arahanipun Gusti ndadosaken gesang kita slamet, mboten keblasuk!”